ตอนที่ 3 เป็นวัยรุ่นนี้มันเหนื่อยจริงๆ
กริ่งๆๆๆๆๆ กริ่งๆๆๆๆๆ เสียงของกริ่งดังขึ้น วันนี้เป็นวันสุดท้ายที่
ที่ทุกคนมาเรียน และก็เป็นวันที่เราจะต้องล่ำรากันแล้ว ต่อจากนี้ชีวิต
ของหลายคนคงเปลี่ยนไปอย่างแน่นอน ถึงตอนนี้ผมจำไม่ได้หลอกว่า
วันแรกที่จบมัธยมต้นมาทำอะไร แต่ผมจำได้ดีว่า มันช่างยุ่งจริงๆ ผม
ใช้เวลาส่วนใหญ่กับการอ่านหนังสือเตรียมตัวที่จะสอบเข้าเทคโน วัน
แล้ววันเล่า ก็ถึงวันรับสมัคร ก็ไปซื้อใบสมัครมาครับ จำไม่ได้ว่าเจอ
เพื่อนคนไหนบ้าง แต่กลับบ้านมาก็ เจอเรื่องยุ่งๆ ที่บ้านกำลังคุยกันว่า
จะไม่ให้ผมเรียนที่เทคโน บอกว่าเค้าปล่อยอิสระเด็กมากเกินไป กลัว
จะควบคุมตัวเองไม่ได้ โอ...แล้วอย่างนี้จะให้ผมเรียนที่ไหนกันเนี้ย
ในความรู้สึกของผมตอนนั้น มันเหมือนกับว่าแล้วที่อ่านหนังสือมานี้
เพื่ออะไรกันเนี้ย พอดีกับที่ญาติก็เสนอความคิดว่า อืม...น่าจะไปเรียน
ที่เทคนิคยะลาน่าจะดีกว่าเพราะว่า ไม่ค่อยปล่อยเด็กเรียนกันไปตาม
เกณฑ์ของวิทยาลัยและก็มีความเข้มงวดมากกว่า เรียนก็น่าจะเหมือนกัน
ก็เลยเป้นหนึ่งที่ที่จะไปสอบ ก็ยังไม่รู้หรอกว่าจะชอบที่นี้รึปล่าว เรื่อง
สอบก็วัดกันไป เรื่องมันน่าจะจบที่นี้นะ แต่ก็ยังมีอีกทางเลือกนึง โชค
ชะตามันพาให้ผมไปสอบอีกที่ เป็นที่ที่ผมไม่ค่อยอยากไปเรียนเท่าไหร่
เลย เป็นโรงเรียนเอกชนแห่งหนึ่งในหาดใหญ่ (ไม่ขอออกนาม) ด้วยเหตุ
ผลที่ว่า น่าจะเรียนที่นี้เพื่อ เอนทรานส์เข้า สถาปัตยกรรมศาสตร์ดีกว่า
(เค้าว่ากันอย่างนั้น) ก็สอบไปงั้นๆครับ แล้วก็ไม่ได้ สุดท้ายก็มาจบที่นี้
ครับ วิทยาลัยเทคนิคยะลา ที่ก็ไม่รู้ว่าจะดีปล่าว แต่ความรู้สึกตอนนั้น
คือ มันผ่านไปซะทีนะเรื่องราวที่มันแสนจะยุ่งๆ รู้สึกโล่งมากกว่าที่จะไป
สนใจว่าจะเกิดอะไรขึ้นตามมาบ้างedit @ 2007/01/06 10:50:13
